Archiwa tagu: American Pale Ale

Poczwórny test piw z Lulu Craft Beer

Pod koniec maja zgłosił się do mnie browar Lulu Craft Beer z propozycją podesłania piw do recenzji. Swoim zwyczajem postawiłem jeden warunek – nie ma taryfy ulgowej. Nie było zastrzeżeń, w związku z czym na początku czerwca kurier dostarczył to, co prezentuję poniżej.

W środku przesyłki były solidnie opakowane cztery piwa, magnes na lodówkę będący jednocześnie otwieraczem do butelek oraz list. Elementem, który przykuwał uwagę najmocniej były etykiety. Na każdej pojawiały się kobiece twarze z motywami roślinnymi (w przypadku piw z owocowymi dodatkami – były to właśnie te owoce) oraz hologramy zwierząt. Projekty były bardzo estetyczne, przyciągały spojrzenie. Całość w moim odczuciu była jednak przedstawiona w sposób sugerujący, że produkt dedykowany jest piękniejszej części konsumentów. Tyle z wrażeń z tak zwanego unboxingu. Jak wypadła zawartość butelek?

Lulu American IPA

Na pierwszy ogień wziąłem American IPA, powody były dwa. Po pierwsze – owocowe dodatki mogą przykrywać niedoskonałości stylu bazowego, więc „czysty” styl jest w stanie dać mi lepsze rozeznanie w sytuacji. Po drugie, piwo było już po terminie. Nie mam problemu ze spróbowaniem takiego egzemplarza, jednak w tym stylu odbiera to jakość. Świeże piwo mogło być zupełnie inne niż to, które było mi dane spróbować. A teraz do rzeczy.
Szklankę wypełnił nieklarowny płyn o miedzianym kolorze. Powstała na nim niska biaława piana, która szybko zredukowała się do płaskiej plamy rozlanej po powierzchni. Zapach był subtelny, wyczuwalne były nuty cytrusowe i ziołowe. Wychwyciłem również akcenty herbatnikowe (nie, nie herbaciane). Żaden z aromatów nie miał dominującego charakteru. W smaku pojawiła wyraźna goryczka oraz mocna kontra słodowa. Tym razem pojawiły się nuty wiodące o charakterze ziołowo-herbacianym (nie, nie herbatnikowym). Cytrusy były raczej na granicy autosugestii. Niestety goryczka była łodygowata i zalegająca. Niskie wysycenie i pełna cielistość sprawiały, że piwo w odbiorze było ciężkawe i zapychające. Raz jeszcze zaznaczę – jako świeże może prezentować się inaczej. Na rynku mamy sporo pozycji warzonych w tym stylu, które prezentują się zdecydowanie lepiej.

Lulu Blackcurrant APA

Degustacja nr 2 upłynęła mi pod znakiem American Pale Ale z dodatkiem pulpy z czarnej porzeczki i laktozy. Owoce przyciemniły kolor, czyniąc nieprzejrzyste piwo ciemno miedzianym. Zdobiła je niewysoka piana, która szybko opadła do lekkiego kożucha. Zapach niestety był mało intensywny – na pierwszy plan wyszła czarna porzeczka, w tle pojawiały się delikatne nuty cytrusowe. W smaku pojawiła się pochodząca od owoców lekka kwaśność, czarna porzeczka zdominowała kubki smakowe. Nieco zalegająca, choć subtelna goryczka została zaznaczona. Gładkie w odbiorze, jednak mało wyraziste. Wysycenie niskie, ciało pełne.

Lulu Gooseberry APA

Drugie piwo owocowe, a trzecie z zestawu, to ponownie American Pale Ale, tym razem z dodatkiem agrestu, truskawek i laktozy. Nie ukrywam, że tego egzemplarza byłem ciekaw najbardziej – agrest jest raczej rzadkim dodatkiem do piwa. Kolor był zaskakująco jasny – szklankę wypełnił złoty i nieprzezroczysty płyn. Na jego powierzchni utworzyła się średniej wysokości piana, zbudowana drobnych pęcherzyków. Dosyć szybko opadła do puszystej powłoczki. Zapach o nisko-średniej intensywności, w nozdrzach pojawiły się agrest w towarzystwie białych owoców. Piwo gładkie i słodkawe, wyczuwalne truskawki, agrest wciąż zauważalny, jednak zszedł na dalszy plan. Goryczka natomiast niewyczuwalna – laktoza, owoce i słody zrobiły swoje. Na pewno nie odgadłbym stylu bazowego. Wysycenie niskie, ciało pełne. Całość trochę zbyt ciężka i zapychająca.

Lulu Raspberry APA

Jako ostanie piwo, na warsztat wziąłem wypust o smaku malin dorzuconych do American Pale Ale. Niemałym zaskoczeniem był kolor – szkło przybrało kolor pomarańczowej, nieprzejrzystej cieczy. Piana była niewysoka, szybko opadła do poszarpanego, płaskiego kożucha. Po raz pierwszy w aromacie pojawiła się intensywność – maliny całkowicie zdominowały profil. Podobnie było zresztą w smaku. Lekko kwaśny początek przeszedł w słodycz. Zabrakło natomiast goryczki. W gardle pozostał lekki posmak syropu malinowego. Wysycenie niskie, ciało pełne, całość dosyć gładka.

Krótko podsumowując – podesłane piwa wypadły dosyć przeciętnie. Żadne z nich nie podbiło mojego gardła, miałem już okazję wypróbować wiele piw zapewniających lepsze doznania. Nadal jest to jednak dwie półki wyżej od (przykładowo) serii Browaru Staropolskiego. Problemem może być to, że Lulu nie idzie w wyrazistość. Mam wrażenie, że boi się zaatakować smakiem. Zupełnie niepotrzebnie. W naszym małym piwnym świecie laury zdobywają piwa charakterne. Ale wiem, że między przeciętnym konsumentem Tyskacza a piwnym świrem jest cała masa odbiorców. Za co mogę pochwalić Lulu, to dystrybucja – ich piwa są dostępne nawet w marketach (Auchan, Tesco), więc możecie sprawdzić je organoleptycznie bez większego problemu.
Lulu – dziękuję za przesyłkę i gratuluję odwagi.

Pozdrawiam,
Piotr Kołodziejczyk

Pilot [Profesja]

Profesja Pilot

Niskoalkoholowa Profesja – odsłona druga i na ten moment ostatnia. A szkoda, bo ten American Pale Ale o zawartości alkoholu na poziomie 1% wyjątkowo przypadł mi do gustu.

Jak wspomniałem wczoraj przy okazji opisu Szofera, z kilkoma odmianami niskoalkoholowych IPA miałem już przyjemność. Większą lub mniejszą, ale jednak – przyjemność. Dzięki temu miałem nieco lepszy punkt odniesienia – nie tylko wytyczne stylu bazowego, ale również porównanie z tym, co udało się uwarzyć innym. Niemniej Pilota otwierałem z ciekawością.

Z butelki do szklanki przelewał się płyn o barwie między słomkową a delikatnie złotą. Na jego wierzchu utworzyła się niewysoka piana, zbudowana ze średniej wielkości pęcherzyków. Szybko zredukowała się do delikatnego kożucha, jednocześnie dosyć obficie oblepiając ścianki nonic’a. Ze środka wydobywał się zapach o średniej intensywności, nabity nutami herbaciano-kwiatowymi. W tle udało mi się wychwycić również subtelne nuty cytrusowe. Smak zgrywał się z tym, co udało mi się wychwycić nosem – pierwsze skrzypce grały herbata i kwiaty, w tle delikatnie wyłaniały się akcenty grejpfrutowe. Początek był lekko słodowy, finisz natomiast lekko wytrawny. Pojawiła się wyraźna i krótkotrwała goryczka. Całość gładka, przyjemna i bardzo orzeźwiająca.

Moim ulubionym piwem niskoalkoholowym był dotychczas Miłosław Bezalkoholowe IPA. Od teraz obok niego mogę śmiało wymieniać Pilota. Po oba będę sięgał nie tylko wtedy, kiedy będę musiał unikać alkoholu. Bo w piwie chodzi o smak, a tutaj tego nie brakuje.

Pozdrawiam,
Piotr Kołodziejczyk

Ekstrawertyk [Golem]

Golem Ekstrawertyk

Wszyscy mamy takiego znajomego, który po piwie (lub sześciu) zatańczy na stole w pubie, powywija kazaczoka na dyskotece czy będzie śpiewał szanty na imprezie pełnej piwnych świrów. Świat potrzebuje ludzi, którzy potrafią uwolnić swoją pozytywną energię.

Ekstrawertycy nie potrzebują dodatkowych wzmacniaczy, ale nie oszukujmy się – piwo jest dobrym katalizatorem, napędzającym dobry humor jeszcze szybciej i efektywniej. Ale psychoanalizę zostawmy specjalistom. Lepiej od ludzkiej psychiki znam się na piwie (co nie czyni mnie również specjalistą 😉 ). Jak było w Ekstrawertyku? Zachęcił mnie chwyt marketingowy „oldschool”. Miałem nadzieję, że poczuję smaki i aromaty związane z początkami mojej przygody z piwami rzemieślniczymi. Niestety moje oczekiwania i zawartość butelki się rozminęły. Fakt faktem, nie było źle. Myślę, że prezentowana APA znajdzie swoje grono fanów. Ja do niego nie będę się zaliczał. Ale kto wie, może to kwestia punktu odniesienia – przed tym oldskulem wypiłem dziesiątki innych reprezentantów stylu. I problemem mogą okazać się moje wymogi, które wzrastając zatarły już wspomnienia pierwszych kroków w świecie kraftu.

Americano [Brodacz]

Brodacz Americano

<beeeeep>
Po kilkudniowej przerwie wysyłam znak życia. Nie chorowałem, nie zapiłem i nie leniłem się. Wręcz przeciwnie – przepisywałem wywiad, który w tej chwili czeka na autoryzację. Jak tylko ją uzyska – od razu się nim podzielę. A póki co czas na kolejne piwo.

Nadszedł czas na Americano, oczekujące na swoje 5 minut od czasu Street Beer Festiwalu, zorganizowanego z okazji urodzin Łodzi. Udało mi się zakupić butelkę bezpośrednio na stoisku browaru za 10 zł. Stylistyka etykiety jest cechą rozpoznawczą Brodacza, nie sposób jej pomylić na półce z konkurencją. Dorzucam do tego bardzo pozytywną ekipę, którą miałem okazję spotkać  w Łodzi dwukrotnie. Mimo że były to dwa różne składy, było o czym pogadać. Czytaj dalej Americano [Brodacz]

Big Chmielowski [Pracownia Piwa]

Pracownia Piwa Big Chmielowski

Koleś był znany wszystkim lokalsom w Modlniczce. Nie ze względu na szczególne osiągnięcia. Rozpoznawalny był przede wszystkim ze swojej zielonej chmielogłowy i wiecznego chillowania w Pracowni Piwa.

Pewnego dnia padł ofiarą paskudnej pomyłki. Ludzie wiedzieli, że żyje z boku. Nie miał pracy, nie angażował się społecznie. Mimo to, potrafił przetrwać do… no właśnie, kolejnej wypłaty? Brak stałego zajęcia zrodził plotki, a te zmieniły się w wiejskie legendy. Podobno Koleś kasę brał z własnej głowy. Po zanurzeniu zielonej łepetyny w wodzie, wyrastały na niej dolary. Amerykańskie, tak dla jasności. Nie trzeba było długo czekać by znaleźli się chętni do sprawdzenia praktycznych wariantów zasłyszanej teorii.  Czytaj dalej Big Chmielowski [Pracownia Piwa]