NeoCitra [Legenda Sörfőzde]

Czy wspominałem już jak wielką frajdę sprawia mi, gdy znajomi przywożą ze swoich wojaży jakieś lokalne piwne specjały w ramach niespodzianki dla mnie? Tak, wiem że już kilkukrotnie. A teraz przytrafił mi się egzemplarz tym bardziej ciekawy, bo wybrany przez osobę, która na piwie zna się doskonale.

Michała Zielińskiego poznałem dzięki mojej żonie. Rok temu, przed łódzkimi Piwowarami, w ramach prezentu urodzinowego wykupiła dla mnie miejsce na kursie sensorycznym II-ego stopnia. Kurs ten był prowadzony właśnie przez Michała. Okazał się on nie tylko piwnym ekspertem (jest sędzią PSPD i BJCP), ale także niezłym gadułą. Pierwsze spotkanie zaowocowało ciekawym wywiadem. Od tamtej pory w Wiśle upłynęło wiele wody, przez moje gardło przewinęły się setki piw, a część z nich była próbowana w wesołym towarzystwie Michała. I tutaj dochodzimy do dzisiejszego bohatera, czyli NeoCitra, którego Michał przywiózł mi do degustacji, wracając z konkursu piwnego na Węgrzech, podczas którego był sędzią.

Przyznam szczerze, że moją ciekawość podbijał dodatkowo fakt, że było to pierwsze piwo rzemieślnicze z Węgier, jakie dane było mi próbować. Dotychczas miałem do czynienia wyłącznie z ich „koncerniakami”. Więc jak było w tym madziarskim krafcie? Dosyć… ciemno. Po przelaniu zawartości butelki do szkła, oczom ukazał się płyn o barwie graniczącej między kolorem pomarańczowym a brązowym. Jeżeli chodzi o przejrzystość, było bardzo mętnie. Powiedziałbym nawet, że błotniście. Na wierzchu utworzyła się niewysoka i krótkotrwała piana, która szybko zredukowała się do delikatnego białawego pierścienia rozciągniętego przy szkle. Aromat był o średniej intensywności i został zdominowany przez chmiele, które stworzyły cytrusowo-tropikalną mutliwitaminę. Jeżeli chodzi o smak, było zdecydowanie soczyście. Piwo było solidnie nachmielone, na języku grała orkiestra owoców cytrusowych i tropikalnych. Wśród nich pierwsze skrzypce grały grejpfrut i pomelo. Niestety, efekt psuło lekkie gryzienie w gardle. W finiszu pojawiła się wyraźnie zaakcentowana i krótkotrwała goryczka. Całość była lekko wodnista, wysycenie na poziomie średnio-niskim. Lekko, soczyście, owocowo i rześko. A przede wszystkim – pijalnie.

Pierwszy kontakt z węgierskim piwnym rzemiosłem uważam za udany, a Michałowi dziękuję za umożliwienie mi tej degustacji. I tutaj apel do Was – jeżeli jesteście gdzieś w świecie, próbujcie tego, co daje Wam rynek lokalny. Heinekena czy innego Carlsberga możecie spróbować w zasadzie wszędzie. Nie twierdzę, że uda Wam się od razu odkryć coś nieprawdopodobnego. Ale jeżeli traficie tą „perłę wśród piw”, myślę że poczujecie, że było warto.

Pozdrawiam,
Piotr Kołodziejczyk

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *